sometimes it makes me wonder...are we forever indebted (tama ba yun?!) to our parents?? ewan ko lng ha... kasi it seems na lagi nlng sila may sinusumbat sa tin...i mean, tayo ba hindi pedeng manumbat?
kagaya knina... basta...sobrang nakakainis kasi it seems that dahil anak tayo dpat tayo ang maging mapagbigay...tayo dpat ang umintindi... ano nga ba ang karapatan natin bilang anak nila?
never in my whole life ko pang narinig sa kin mag-sorry ang mom and dad ko...never..kahit na paminsan sobrang bigat na ng ginawa nila...kagaya nlng nung last year...yung "pasa" fight namin ng dad q... did you know hindi nya ako pinayagan umiyak or mg labas ng sama ng loob that time.. hindi nya ako pinayagan sabihin yung nararamdaman ko at hindi nya ako pinayagan i-express yung feelings ko...he told me to shut up... hindi ako pwede mgpukpok ng gamit...hindi ako pwede sumigaw kahit na ba sa unan lng.. wla akong pwedeng gawin kundi itago nlng sa kin kung anu mang sa kit yung nararamdaman ko...whether it was physical or emotional.....
i was waiting for my mom kasi usually one of them listens to me...when my mom arrived...i wanted to talk to her but you know what she said to me...
"bakit kelangan ko makinig sayo?!"
there are times talaga na parang wla akong karapatan sa bahay na toh...
and you how i ever got over that? for most of you, you know na ngkabati lng kmi ng dad ko nung debut ko...nung unexpectedly bigla nya akong sinayaw...alam nyo yun kasi umiyak pa nga ako nun eh...
pero as always, i get over these things just by forgetting about them...pero everytime something like that happens again...bumabalik lahat...as in lahat...every painful memory...
wlang sorry sorry yun...in fact ako pa nga ata ang nagsorry... i know na kelangan ko mag-sorry...pero parang bakit ako lng?
hehe...parang kanina sabi ng dad ko wala raw ako pasensya... gusto ko sana sabihin na ngmana ako sa kanya...alam nyo ba? dati sumusugod yan sa school namin kpag late kmi pinalabas... kasi nga impatient sya...marami pa raw sya gagawin...stuff like that...para naman kasi ako wlang gagawin..
para bang kpag sila ang gumawa ok lng kasi sila naman yun eh...pero kpag kmi na ang gumawa sobrang laking kasalanan na yun...
sana lng talaga...kung pede lng kahit once in my life lng...marining ko yung sincere na sorry from either of them...kahit sino sa knila... ang bigat lng talaga...
na parang kmim ako nlng ang laging mgbibigay...
i love my mom and dad very much...sometimes it even seems that i love my dad more...but it's only because he's the one that's most likely to leave us...i just don't wanna give him reason to do so...pero nga parang he keeps on finding ways to get mad at us just so he would have the reason to leave...pinalalaki nya yung mga maliliit na bagay...
ang sakit ng ulo ko ngaun...kanina pa kasi ako ngpipigil ng luha...para bang nalulunod na yung brain ko... ang sakit ng heart ko at ng brain ko...tsk, ang drama ko na naman...
alam ko bukas ok na kmi ulit...lagi naman ganun eh..wlng sorry sorry..kalimutan lng...d ko rin naman sila matitiis eh...
sometimes lng talaga...sana payagan nila ako sabihin sa kanila yung nafi-feel ko...parang lumaki ata ako ng konti eh... hindi na ako kasya sun sa cabinet ko... hindi na ako pwede matago dun...sooner or later mahuhuli din nila ako umiiyak sa cr or sa likod ng door ko or somewhere remote...
ang bigat talaga!!! ang bigat ng ulo ko from all the tears... nalulunod na yung brain ko!!! ouch!!! cge na..iiyak ko na toh somewhere...masakit na talaga eh....